Gnijące liście na ścieżce pomieszane są z błotem i zastanawiam się jak bardzo jest to przyczepne. Moravica przewala się z boku na bok i oddycha spokojnie, szemrze, jeszcze senna. Nad nią unosi się jakiś opar i wjazd w taką chmurę jest nieprzyjemny. Za to słońce przebłyskujące między drzewami, tnie krajobraz laserowymi mieczami. Co zakręt, to bajeczny kadr. Zachwycający! Widzę kudłate krowy z ogromnymi rogami, patrzą na mnie żując trawę. Przez łąkę truchta rudy lis. Kończy się zaliściony asfalt i droga robi się górska, szutrowo-kamienista. Dalej już nie byłam. Stąd ostatnio zarządziliśmy odwrót – robiło się ciemno, a szosówki na szytkach nie przepadają za takimi drogami. Wyobrażam sobie, jak jest dalej: faliście, rzeka raz zbliża się, raz oddala, rozlewa się w cienkie strużki i małe jeziorka, złoci się między trawami. Droga jest wąska, pusta, delikatnie pnie się w górę kilometrami… aż do zapory. Aż do Slezskej harty. Liczę, ile potrzebuję godzin, by dotrzeć tam na przełajówce spod domu. 5? 6? 7?
Podnoszę głowę, mija mnie olbrzymie Renault z równie wielką przyczepą. Gdzie ja jestem? Trawy zupełnie inne! I autostradowe barierki? Gdzie Moravica? Co to za miejsce? Gdzie jadę? Długo tak śnię? Rany!
Droga wzdłuż Moravicy z Hradca jest pierwsza na liście “Do zrobienia w 2018.” Kategoria: przełaj. Najchętniej spod domu!
Pojechałam znów w to wymarzone miejsce. Zimą. Opis tej wyprawy ukazał się w TOUR.
Related Products
Nic nie znaleziono.

„O czym myślę, kiedy jadę na rowerze” to by było coś. Oczywiście pod warunkiem, że nie pisałby tego Murakami. Nie żebym coś sugerował…
Już był taki tekst… Podobny… O podjeżdżaniu. Wrzucę go na stronę, bo chyba go jeszcze tu nie dodałam. Komentarz o Murakamim sobie daruję, jego fani by mnie zjedli… 🙂
http://25×7.blog/2016/07/12/o-czym-mysle-gdy-mysle-o-podjezdzaniu/ Proszę. 🙂
Thnx.